U našem laboratoriju mjerimo i testiramo:

1. PONAŠANJE PRI GORENJU (burning behaviour)


EN ISO 6940: 
Metoda ispitivanja kojom se određuje zapaljivost materijala
•    Površinska primjena plamena na jednu stranu materijala
•    Rubno gorenje – primjena plamena na rub materijala
EN ISO 6941:
Metoda mjerenja svojstva širenja plamena vertikalno postavljenih uzoraka
•    Površinska primjena plamena na jednu stranu materijala
•    Rubno gorenje – primjena plamena na rub materijala

1.1. Zaštitna odjeća namijenjena za zaštitu od topline i plamena
EN ISO 15025:
Metoda ispitivanja za ograničeno širenje plamena
Metoda ispitivanja pomoću koje se procjenjuju svojstva tekstilnih materijala u odnosu na kratki dodir s malim plamenom paljenja pod kontroliranim uvjetima.U odnosu na dobivene rezultate, materijal namijenjen za izradu zaštitne odjeće može se klasificirati u skladu sa zahtjevima norme ISO 14116 i ISO 11612.

1.2. Ponašanje pri gorenju zavjesa i zastora
EN 13772: 
Vertikalno širenje plamena
Vrsta ispitivanja koje omogućuje mjerenje širenje plamena vertikalno postavljenih uzoraka izloženih velikom izvoru plamena. Ova ispitna metoda jedna je od serije triju ispitnih metoda, zapaljivost (EN 1101) i širenje plamena (EN 1102). Na osnovu tih triju metoda ispitivanja, zavjese i zastori se mogu klasificirati u skladu sa specifikacijama norme EN 13773 u 5 klasa sigurnosti od požara.
EN 1101: Postupak kojim se određuje zapaljivost vertikalno postavljenih uzoraka
EN 1102: Postupak kojim se određuje ponašanje pri gorenju vertikalno postavljenih uzoraka

1.3. Namještaj - tapecirana sjedala
EN 1021-1 – Cigareta 
EN 1021-2 – Plamen butana jednakovrijedan plamenu šibice
BS 5852 – Cigareta (Izvor zapaljenja 0)
BS 5852 – Plamen butana (Izvor zapaljenja 1, 2, 3)
Metode ispitivanja kompozitnih materijala koji su namijenjeni za tapecirana sjedala koja se koriste u kućanstvu te u hotelima, restoranima, kinima, javnim prostorima… Omogućuju nam dobivanje procjene zapaljivosti tih materijala kada su izloženi izvoru zapaljenja  poput tinjajuće cigarete te plemenu butana čiji je plamen jednakovrijedan plamenu šibice.

1.4. Madraci, jastuci, pokrivači za krevet
EN 597-1 – Cigareta
EN 597-2 – Plamen butana jednakovrijedan plamenu šibice
BS 7175 – Cigareta
BS 7175 – Plamen butana
Navedene metode se koriste za procjenu zapaljivosti madraca, ojastučene osnove kreveta, jastuka, pokrivača…kada su izloženi izvoru zapaljenja poput tinjajuće cigarete i plamenu butana čiji plamen je jednakovrijedan plamenu šibice.

2. ISPITIVANJA ZA ODREĐIVANJE  TERMOFIZIOLOŠKE PROCJENE UDOBNOSTI


ISO 15496:
Ovaj međunarodni standard opisuje jednostavnu gravimetrijsku metodu za ispitivanje propusnosti vodene pare kroz tekstil koji omogućuje proizvođaču jasnu priznatu metodu za kontrolu kvalitete u tvornici. Rezultati ispitivanja prema ovoj metodi daju nam karakteristiku tekstilnog materijala opisanom iznosom vodene pare koja difundira kroz tekstilni materijal po m2, po satu i po jedinici razlike parcijalnih tlakova kroz tekstil.

3. ODREĐIVANJE OTPORNOSTI NA POVRŠINSKO MOČENJE


ISO 4920
Navedena norma specificira tzv. sprej test metodu za određivanje otpornosti tekstilnih materijala – koje jesu i koje nisu vodoodbojne ili imaju vodoodbojnu apreturu - na površinsko močenje vodom. Princip ispitivanja je vizualna procjena površine tkanine nakon prskanja vodom (broj apsorpcijskih točaka na površini tkanine). Metoda nije namijenjena za predviđanje otpornosti materijala na prodiranje vode kroz tekstilni materijal.

4. ISPITIVANJE OTPORNOSTI NA PRODIRANJE VODE


ISO 20811 – Ispitivanje s hidrostatskim pritiskom
Ovom metodom se određuje otpornost tkanina na propusnost vode. Proizvodi se mogu testirati na dva načina. Izlaganje ispitnog uzorka konstantnom hidrostatskom pritisku u trajanju od 24 sata, gdje je svrha ispitivanja provjera ponašanja ispitnog uzorka tijekom tih 24 sata. Drugi način je izlaganje uzorka hidrostatskom pritisku sa stalnim porastom do pojave tri kapi vode na gornjoj površini. Laboratorij Čateksa ima mogućnost ispitivanja do 1000mm/H2O vodenog stupca prema navedenoj normi .

Ispitivanje otpornosti na prodiranje vode do 1bar vodenog pritiska 10 000 mm / H2O
Zbog Čateksovog proizvodnog asortimana poput poliuretanskih prevučenih materijala, te raznih kompozitnih materijala čiju kombinaciju sačinjavaju i različite vrste vodonepropusnih membrana, postojala je sve veća potreba za ispitivanje otpornosti na prodiranje vode pri većim pritiscima. Stoga su Čateksovi stručnjaci razvili aparaturu koja daje mogućnosti ispitivanja materijala na prodiranje vode čak do 1 bar vodenog pritiska što je jednakovrijedno vodenom pritisku od 10 000mm.

5. Uljeodbojnost


ISO 14419
Metoda ispitivanja koja se koristi za procjenu otpornosti tkanine na upijanje izabranog niza ugljikovodika različite površinske napetosti te je namijenjena za davanje upute za otpornosti na ulje. Dobiveni rezultati općenito daju neki grubi indeks otpornosti na ulje. Viša ocjena odbojnosti ulja je bolja otpornost na zaprljanje uljnim tvarima, pogotovo tekućim uljnim tvarima.

6. OTPORNOST NA HABANJE I PILING


EN ISO 12947-1
EN ISO 12947-2
EN ISO 12947-3
Navedene norme opisuju ispitivanje otpornosti tekstilnih materijala na habanje pomoću Martindale metode, tj. samo ispitivanje se obavlja na Martindale uređaju. Dobiveni rezultati ovom metodom govore nam o mjeri trajnosti tkanine. Ispitivanja se provode kako bi se provjerila prikladnost tekstilnim materijala za različite namjene – zaštitna odjeća, tapecirani namještaj…

EN ISO 12945-2
Piling je pojava mjestimičnih nakupina zamršenih vlakana u obliku kuglica na površini tkanine ili pletiva. Stvaraju se tijekom uporabe i njege proizvoda od različitih vrsta vlakana, kada zbog trenja dolazi do izvlačenja vlakana na površinu, njihova zamršivanja i stvaranja kuglica, koje se čvrsto drže podloge. Piling narušava izgled proizvoda te umanjuje njegovu vrijednost. Pomoću navedene metode određuje se sklonost površinskom stvaranju dlačica i pilinga na plošnom tekstilu.

7. UPOZORAVAJUĆA ODJEĆA UOČLJIVA S VELIKE UDALJENOSTI


HRN EN ISO 20471
Upozoravajuća odjeća kojoj je namjera poboljšanje uočljivosti u situacijama gdje postoji velika opasnost od nevidljivosti.
Navedena norma specificira zahtjeve za uočljivu odjeću koja je u stanju dati vizualno signalizaciju korisnikovu prisutnost. Upozoravajuća odjeća je namijenjena za pružanje uočljivosti nosioca u bilo svjetlosnim uvjetima kada se gleda od strane operatera vozilom ili druge mehanizirane opreme tijekom dana i pod uvjetima osvjetljenja farova u mraku.
Izvedbeni zahtjevi su uključeni za boju i retrorefleksiju kao i za minimalno područje i za položaj upozoravajućeg materijala u upozoravajućoj odjeći.
Pomoću spektrofotometrijske metode, laboratorij Čateksa je u mogućnosti odrediti koordinate kromatičnosti te faktor luminiscencije fluorescentnih materijala u skladu sa specifikacijama navedene norme.

8. OSTALA ISPITIVANJA


8.1. Ispitivanje prediva
8.1.1. Određivanje klase prediva – ASTM D2255
8.1.2. Određivanje finoće prediva – EN ISO 2060
8.1.3. Određivanje broja zavoja – EN ISO 2061
8.1.4. Ispitivanje prekidne sile  - EN ISO 2062
8.1.5. Ispitivanje prekidnog istezanja – EN ISO 2062

8.2. Ispitivanje tkanina
8.2.1. Određivanje širine - ISO 3932
8.2.2. Određivanje linearne gustoće pređe izdvojene iz tkanine – ISO 7211-5
8.2.3. Određivanje broja niti na jedinici duljine – EN 1049-2
8.2.4. Površinska masa – EN 12127
8.2.5. Prekidna sila – EN ISO 13934-1; EN ISO 13934-2
8.2.6. Prekidno istezanje – EN ISO 13934-1
8.2.7. Sila kidanja
8.2.7.1. Metoda s padajućim klatnom  – EN ISO 13937-1 
8.2.7.2. Metoda hlača – EN ISO 13937-2
8.2.7.3. Metoda jezika – EN ISO 13937-4
8.2.8. Određivanje dimenzijskih promjena pri pranju i sušenju – EN ISO 5077; EN ISO 3759
8.2.9. Određivanje oporavka nakon gužvanja horizontalno presavijenog uzorka mjerenjem kuta oporavka – EN 22313
8.2.10. Određivanje pH vodenog ekstrakta – EN ISO 3071
8.2.11. Određivanje maksimalne sile pucanja šava metodom trake – EN ISO 13935-1
8.2.12. Određivanje maksimalne sile pucanja šava grab metodom – EN ISO 13935-2
8.2.13. Određivanje otpornosti na smicanje pređa uz šav tkanina – EN ISO 13936-2

8.3. Ispitivanje kompozitnih materijala
8.3.1. Određivanje širine – EN ISO 2286-1
8.3.2. Određivanje debljine – EN ISO 2286-3
8.3.3. Određivanje površinske mase – EN ISO 2286-2
8.3.4. Određivanje adhezije naslojavanja – EN ISO 2411
8.3.5. Prekidna sila – EN ISO 1421
8.3.6. Prekidno istezanje – EN ISO 1421
8.3.7. Sila kidanja
8.3.7.1. Metoda hlača i metoda jezika – EN ISO 4674-1
8.3.7.2. Metoda sa padajućim klatnom -  EN ISO 4674-2
8.3.8. Određivanje otpornosti prevučenih materijala na starenje – METODA ČATEKS
8.3.8.1. Tretiranje sa otopinom NaOH
8.3.8.2. Tretiranje sa otopinom Na2CO3

8.4. Postojanosti obojenja
8.4.1. Postojanost obojenja na trenje suho/mokro – EN ISO 105-X12
8.4.2. Postojanost obojenja na glačanje suho/mokro – EN ISO 105-X11
8.4.3. Postojanost obojenja na znoj kiseli/alkalni – EN ISO 105-E04
8.4.4. Postojanost obojenja na vodu – EN ISO 105-E01
8.4.5. Postojanost obojenja na morsku vodu – EN ISO 105-E02
8.4.6. Postojanost obojenja na pranje – EN ISO 105-C06
8.4.7. Postojanost obojenja na kemijsko čišćenje – EN ISO 105-D01
8.4.8. Postojanost obojenja na bijeljenje: hipoklorit – EN 20105-N01
8.4.9. Opća načela mjerenja obojene površine: EN ISO 105-J01
8.4.10. Izračunavanje razlike obojenja: EN ISO 105-J03